C-GEO - system wspomagający pracę geodetów i projektantów
GeoOrganizer - aplikacja do zarządzania pracami geodezyjnymi
C-GML edytor mapy obiektowej, import/eksport GML
C-Raster - edytor plików graficznych z funkcjami kalibracji
Estima - programy dla administracji publicznej
GML Factory - program do walidacji plików GML
genti dama piele naturala

Projektowanie tras  

Moduł projektowania tras pozwala na wyznaczenie punktów głównych i pośrednich trasy zadanej przez wierzchołki i parametry krzywych.

 

Zakładka Trasa

Należy wprowadzić kolejno:    Hektometr,  Metr,  Numer, X,  Y, H,

Zakładka Punkty dodatkowe – można wprowadzić dane punktów szczególnych na trasie o zadanych parametrach

Zakładka Łuki pionowe - po zadaniu parametrów trasy: współrzędnych XYH wierzchołków trasy i promieni łuków pionowych (w miejscach gdzie mają występować łuki pionowe), wyznaczane są wysokości punktów pośrednich i dodatkowych trasy. Po wyznaczeniu wysokości punktów trasy i wykonaniu obliczenia, można zobaczyć przebieg trasy w przekroju pionowym 

Zakładka Krawędź – w zakładce tej możemy wyliczyć krawędź podobną jak opisaną wyżej z tym, że krawędź ta nie musi być równoległa do osi trasy na całej długości i można określić spadki i przesunięcia pionowe

Zakładka X,Y -> hekt. – w tabelce tej możemy wpisać współrzędne punktów i po naciśnięciu ikonki oblicz: program wyliczy, na jakim hektometrze trasy jest punkt i jego odsunięcie od osi trasy

Zakładka Punkty kontrolowane W zakładce tej możemy sprawdzić, jaka jest różnica między danymi projektowanymi drogi a pomierzonymi.

 Więcej na wiki m

Wpasowanie rastra

 

kalModuł umożliwia wczytanie plików graficznych w formatach: *.bmp Windows Bitmap); *.jpg; *.pcx; *.tif; *.png; *.tga C-Geo dla Windows wczytuje pliki rastrowe czarno-białe (mapy bitowe jednokolorowe), w 16 lub 256 odcieniach szarości, w 16 lub 256 kolorach.

Kalibracja polega na wczytaniu pliku rastrowego i wprowadzaniu minimum dwóch (transformacja Helmerta) lub minimum trzech (transformacja afiniczna) punktów dostosowania tj. punktów na rastrze, dla których znane są współrzędne terenowe.

 

 

 

 

 

 

Punkty te wprowadza się w tabelce. Po podaniu numeru punktu odpowiednie współrzędne są ściągane ze zbioru roboczego.

Jeżeli punktu nie ma w zbiorze roboczym jego współrzędne terenowe należy wprowadzić ręcznie. Następnie należy wskazywać myszką odpowiadające wprowadzonym punktom terenowym punkty na rastrze.

  

Przy wpasowaniu na siatkę krzyży należy podać tylko współrzędne lewego dolnego  i prawego górnego narożnika siatki kwadratów. Po pojawieniu się siatki krzyży kliknięcie na krzyżyku spowoduje przesunięcie rastra na odpowiedni krzyż na rastrze. Podwójny klik na tym krzyżyku spowoduje wpisanie jego współrzędnych terenowych do tabelki. Klikniecie na odpowiednim krzyżu na rastrze wpisze do tabelki jego współrzędne na rastrze

 

Wczytanie rastra

Wykonanie opcji wpasowania rastra nie jest równoznaczne z wczytaniem go w tło mapy.

Wczytac raster można w dwojaki sposób. Albo z pozycji "legendy"(ikonka na mapie), albo w Mapa- Raster-Wczytaj raster. W oknie dialogowym z lewej strony wyświetlona jest lista wpasowanych plików rastrowych.

Korzystając z przycisków ">" i ">>" możemy doczytywać do mapy, na konkretną warstwę, pojedyncze lub wszystkie pliki rastrowe. W takim wypadku, możemy zarządzać

wyświetlaniem rastrów i powiązać je z odpowiednimi warstwami. Wczytane pliki rastrowe wyświetlane są w liście z prawej strony.Przyciski "<" i "<<" umożliwiają usunięcie pliku rastrowego z mapy. Po wstawieniu wpasowanego rastra w okno mapy powinien być on widoczny na ekranie mapy. Jeżeli raster nie jest widoczny na mapie, należy upewnić się, że widoczne okno mapy obejmuje wpasowany raster – współrzędne widoczne w lewym dolnym rogu mapy muszą być zbliżone do współrzędnych użytych podczas wpasowania rastra. Należy także pamiętać, aby kolor rastra był tak dobrany by był zauważalny na tle mapy (należy unikać np. jasnego koloru rastra przy białym tle mapy). Jeżeli raster jest przypisany do warstwy to kolor jego jest w kolorze warstwy. Kolejnym etapem jest wektoryzacja rastra

  

Wektoryzacja rastra


Przed przystąpieniem do wektoryzacji należy ustawić opcję przyciągania na "zaczepiaj bez punktu" (menu dostępne także pod prawym klawiszem myszki). Dzięki temu będzie

możliwe rysowanie linii "w powietrzu", na tle rastra. Pozostałe czynności wykonuje się tak samo jak przy normalnej pracy na mapie (zakładanie warstw, typy linii, kolory

itp.). Na dolnym pasku ekranu widoczne są pola numeru i wysokości punktu. Użytkownik może uaktywnić lub wyłączyć te pola, co pozwala na automatyczną numerację punktów

załamań i nadawanie im wysokości (np. dla pikiet lub punktów linii warstwicowych) w czasie wektoryzacji obiektów. Włączenie tej funkcji powoduje, że podczas rysowania obiektów, jednocześnie do tabeli współrzędnych zapisywane są punkty ich załamań. Jeżeli nie włączamy tej funkcji program zapamiętuje punkty załamań obiektów jako punkty ukryte.

 
Transformacja rastrów

 Transformacja pojedynczego rastra lub całej grupy zaznaczonych rastrów z układu 65 na 2000 lub odwrotnie.Po wybraniu opcji należy podać katalog źródłowy rastrów (na ogół będzie to katalog C-Geo z rastrami, czyli c:/c-geo8/raster) i podać katalog docelowy – czyli tam gdzie mają być zapisane rastry po transformacji. Podajemy jaki jest układ pierwotny i wtórny rastrów a także południk lub strefę. Następnie podajemy przedrostek dla rastrów wynikowych. Możemy także włączyć korekty globalne. Po wykonaniu transformacji zostaje wyświetlony raport. 

Więcej na wiki m

Obliczenie objętości, warstwice

  

Moduł ten służy do:

 ·obliczania objętości wygenerowanego modelu terenu

 ·kreślenia warstwic na mapie na podstawie wygenerowanego modelu terenu

 ·wykonania przekroju pionowego przez model terenu

  wiki m Przykład obliczenia na naszej WIKI

Wprowadzanie danych

    

·Wprowadzamy punkty terenu albo poprzez ręczne wpisywanie albo poprzez wklejenie współrzędnych skopiowanych wcześniej z tabeli roboczej. Należy sprawdzić czy wszystkie współrzędne posiadają wysokość.

 ·Punkty tworzące obrys obszaru - edycja ciągu punktów tworzących granicę modelu. W przypadku, gdy nie zostaną wpisane współrzędne punktów ograniczających obszar interpolacji, stworzony model będzie miał kształt prostokąta rozpiętego na minimalnych i maksymalnych wartościach współrzędnych X, Y ze zbioru punktów terenu. Poniżej przedstawiony jest poglądowy rysunek zawierający zarówno dane z terenu jak i stworzoną przez program siatkę kwadratów

 ·Punkty przekroju . Przekrój może przebiegać przez dowolną łamaną wyznaczaną przez punktu wprowadzone w fiszce "Punkty przekroju". W wyniku działania tej opcji generowane jest zadanie dla modułu przekroje pionowe gdzie możliwa jest dalsza edycja przekroju przez dokładanie tabelki, opisów i wygenerowanie rysunku.

 ·Połączenia stałe . służy do podania stałych połączeń między punktami (linii szkieletowych, breakline). Oznaczać można w ten sposób miejsca charakterystyczne (krawędź skarpy, siodło) co wpływa na kształt modelu terenu, zwiększając jego zgodność z rzeczywistym przebiegiem w terenie i dając większą dokładność obliczeń objętości. Ma to zastosowanie w przypadku modelu terenu generowanego metodą trójkątów) Połączenia stałe można wpisać ręcznie (zakładka “Połączenia stałe”, wkleić z mapy (kopiuj zaznaczone punkty), bądź po wygenerowaniu modelu terenu podczas edycji siatki trójkątów. Należy kliknąć na ikonce „wstaw połączenie” i wskazać początek i koniec połączenia. Zostanie dodana czerwona linia na rysunku. Na zakładce “połączenia stałe” pojawią się numery punktów określające tą linię. Klikając na ikonce „strzałki” możemy edytować rysunek modelu. Klikając na czerwoną linię zmieniamy ją w zwykłą (czyli już nie będzie “połączeniem stałym”, a klikając na czarną linię zmieniamy przekątną czworoboku modyfikując w ten sposób model terenu. Jeżeli model jest gotowy to klikamy “OK”.

   

Tworzenie modelu terenu

 Rozróżniamy dwie metody tworzenia modelu

   

·Na podstawie wprowadzonego zbioru punktów rozproszonych regularnej siatki kwadratów z wyliczonymi wysokościami węzłów. Wysokości węzłów obliczane są jako wynik funkcji sklejanej tworzonej na podstawie sąsiadujących z węzłem punktów pomiarowych (liczba punktów zadawane jest przez użytkownika - wartość "ilość punktów dla funkcji sklejanej"- jest to metoda dobra do wyznaczania przebiegu warstwic)

   

·Po wciśnięciu tej ikonki jest dostępna metoda tworzenia modelu terenu przy wykorzystaniu algorytmu automatycznego trójkątowania. Dzięki tej metodzie można bardzo dokładnie wyznaczać objętość brył regularnych, powstałych w wyniku np. robót ziemnych, a więc wszelkich nasypów, wykopów, czyli powierzchni o ostrych spadkach. Dla takich powierzchni stosowanie np. funkcji sklejanych powodowało zbytnie uproszczenia w tworzonym modelu terenu.

 

 Obliczenie objętości

   

Obliczenia można wykonać w odniesieniu do płaszczyzny poziomej lub dowolnej płaszczyzny zadanej 3 punktami. W obydwu przypadkach pierwszym krokiem jest wybór z podanej listy istniejących zbiorów typu "nmt" modelu, na którym wykonywane będą obliczenia. Dla obliczenie objętości od płaszczyzny poziomej należy wprowadzić poziom odniesienia (wysokość płaszczyzny poziomej). Dla obliczenia objętości od dowolnej płaszczyzny należy wprowadzić współrzędne X, Y, Z trzech punktów wyznaczających płaszczyznę odniesienia. Obliczana jest wartość pola powierzchni modelu przestrzennego i jego rzutu na płaszczyznę poziomą Zalecamy metodę różnicową obliczania objętości:

   

·Wygenerować model terenu dla dolnej części bryły

·Obliczyć objętość modelu od zadanego poziomu odniesienia – niższego od występujących wysokości

·Wygenerować model dla reszty bryły – przy tych samych punktach ograniczających bryłę jak w pierwszym modelu

·Obliczyć objętość modelu od wcześniej przyjętego poziomu odniesienia

 

·Różnica objętości da właściwą wartość

Moduł umożliwia wyrównanie ścisłe metodą najmniejszych kwadratów sieci poziomej i niwelacyjnej.

Maksymalna liczba punktów wyznaczanych wynosi do 500 punktów .Dla sieci poziomej i niwelacyjnej dostępne są następujące opcje obliczeniowe:


Kontrola sieci - sprawdzenie czy wprowadzone dane są spójne, obliczenie wyrazów wolnych równań poprawek,


Wyrównanie sieci - wykonanie obliczenia współrzędnych i obserwacji wyrównanych (przed wyrównaniem przeprowadzana jest kontrola sieci),


Ocena dokładności projektu sieci - analiza projektu sieci przed pomiarem. Na podstawie projektowanych obserwacji (w miejsce wartości obserwacji można wpisywać liczbę zero) obliczane są błędy położenia punktów i błędy obserwacji po wyrównaniu.Dla sieci niwelacyjnej dodatkowo dostępna jest opcja:

Przemieszczenia – funkcja umożliwiająca wyznaczenie przemieszczeń pionowych punktów sieci niwelacyjnej. Kolejne etapy pomiarów niwelacyjnych zapisane na dysku należy wczytywać jako pomiar pierwotny i jako pomiar aktualny. Program wybierze punkty, które występują w obu pomiarach, wyznaczy ich przemieszczenia i błędy przemieszczeń. W raporcie umieszczone zostaną wyznaczone wartości.

 

Ograniczeniem modułu jest do 500 punktów wyrównywanych


Dla sieci poziomej należy wprowadzić :


1) Współrzędne punktów nawiązania i współrzędne przybliżone punktów obliczanych. Kolejno wprowadza się: numer punktu, współrzędną X, Y. Jeżeli znane są błędy położenia punktu w kierunku X i Y wprowadza się je odpowiednio w kolumnie mx i my. Jeżeli znany jest błąd położenia punktu należy wprowadzić go w kolumnie mp. Punkty będące punktami nawiązania oznacza się przez naciśnięcie klawisza lub wybranie opcji "Nawiązanie" z menu podręcznego dostępnego po naciśnięciu prawego klawisza myszki lub przez naciśnięcie przycisku: . Wykonanie jednej z wymienionych czynności powoduje podświetlenie odpowiedniej komórki w kolumnie "Lp".

 

2) Kąty. Kolejno należy wprowadzić: numery punktów, wartość kąta i błąd pomiaru kąta.

 

3) Kierunki. Kolejno należy wprowadzić: numery punktów, wartość kierunku i błąd pomiaru kierunku.

 

4) Odległości. Kolejno należy wprowadzić: numery punktów, wartość odległości i błąd pomiaru odległości. Jeżeli wprowadzona jest strefa (Opcje -> Obliczenia -> Strefa) to w pierwszym kroku wyrównania obliczane są odległości zredukowane do układu 1965 (kolumna D zred).

 

Dla sieci niwelacyjnej należy wprowadzić:


1) Wysokości punktów nawiązania i wysokości przybliżone punktów obliczanych (wysokości nawiązania oznacza się analogicznie jak punkty nawiązania w sieci poziomej).

2) Przewyższenia. Kolejno należy wprowadzić: numery punktów, wartość przewyższenia i błąd pomiaru przewyższenia.


Więcej na wiki m

Import GML - import plików GML do programu C-Geo wygenerowanych z aplikacji używanych w ośrodku. (wymagana aktualna wersja C-GEO)

Po pobraniu pliku wygenerowanego przez Ośrodek Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej należy go rozpakować i wyodrębnić z niego plik .gml . Następnie plik ten można zaimportować do C-Geo:

więcej...

 

 Przedstawiamy moduł do C-GEO – opracowany już po wejściu w życie rozporządzenia

„O standardach...” z listopada 2011 r.

To rozporządzenie wśród wielu innych regulacji silnie akcentuje konieczność wyrównania geodezyjnych osnów pomiarowych, na które składają się zarówno obserwacje „klasyczne” (kierunki, kąty, odległości, przewyższenia), a także obserwacje satelitarne (wektory GNSS) wyznaczające współrzędne punktów osnowy. Obserwacje te muszą tworzyć sieć jednorzędową, a więc - wyrównywane łącznie, w jednym procesie obliczeniowym. 

  Ścisłemu wyrównaniu podlegać mogą także obserwacje uzyskane z pomiarów tachimetrami elektronicznymi. Dzięki temu w jednym procesie pomiarowym uzyskuje się współrzędne przestrzenne osnowy pomiarowej – staje się ona tym samym osnową dwufunkcyjną.

 

Jak widać z powyższego, potrzebne było opracowanie wygodnego i kompletnego rozwiązania dla geodety, który dzięki zaawansowanym technologiom pomiarowym uzyskuje potrzebne dane w postaci:

- obserwacji GNSS (pozyskane z pomiarów odbiornikami GNSS, także przy wykorzystaniu sieci ASG EUPOS),

- wyników pomiarów wcięć, ciągów poligonowych (dalmierze i tachimetry elektroniczne),

- ciągów niwelacyjnych (np. zarejestrowane niwelatorami kodowymi),

- obserwacji tachimetrycznych.

 

Dane te, od początku istnienia naszego programu, można importować i przetwarzać w C-GEO. Użytkownicy mają możliwość transmisji i konwersji danych z praktycznie wszystkich dostępnych w Polsce tachimetrów oraz formatów z różnych standardów. Jednakże, konieczność wykonywania kolejnych procesów obliczeniowych. np.:

- generowania danych ciągów poligonowych z obserwacji na punkty nawiązania zarejestrowanych podczas pomiaru tachimetrycznego pikiet,

- generowania dzienników kątów i boków,

- pozyskiwania danych do modułu wyrównania ścisłego,

- „ręczne” obliczanie współrzędnych przybliżonych niezbędnych do wyrównania sieci poziomych,

sprawiała, że te działania stały się uciążliwe i czasochłonne.

 

Analizując dotychczasowe możliwości C-GEO w zakresie obliczania osnowy geodezyjnej, postępujący rozwój technologii pomiarowych, zmiany w prawie i potrzeby użytkowników, zdecydowaliśmy się opracować nowoczesne, optymalne i uniwersalne narzędzie do wyrównania osnów geodezyjnych i pomiarowych metodą najmniejszych kwadratów (pośredniczącą).

 

Aktualne funkcje i możliwości modułu:

1. Wygodniejszy sposób wprowadzania obserwacji, ich błędów oraz ich ewentualnej modyfikacji, import danych:
- tachimetrii C-GEO, 
- plików tekstowych, 
- zadań z dotychczasowego modułu wyrównania ścisłego, 
- modułów ciągu poligonowego, dziennika kątów i boków, niwelacji, 
- danych z bazy obserwacji,
2. Import danych danych wektorów GNSS z plików generowanych przez odbiorniki GPS i wbudowane w nie oprogramowanie: 
- oprogramowanie SurvCE, Fast Survey, TDS Survey Pro (format RW5),
- Topcon i Sokkia - kontrolery z oprogramowaniem TopSURV (format TSJ),
- Trimble Data Collector (format DC),

- Leica (specjalnie przygotowany formularz eksportu dostępny w Softline i u dystrybutorów LeicaGeosystems),

- Landstar (CHC),
- oraz pozostałych odbiorników GNSS i programów do postprocessingu pomiarów fazowych dzięki możliwości wczytywania plików tekstowych przy wsparciu kreatora importu danych z możliwością zapisu i stosowania szablonów formatów.

3. Automatyczne wyznaczanie współrzędnych przybliżonych na podstawie wprowadzonych danych obserwacyjnych,

4. Ilość wyrównywanych punktów uzależniona od ilości pamięci (a więc np. dla 1GB wolnej pamięci RAM jest możliwość wyrównania sieci o ok 10 000 niewiadomych),

5. Wyrównanie wysokościowe (1D), sytuacyjne (2D) lub przestrzenne (3D), możliwość szybkiej zmiany ustawień w zakresie uwzględniania redukcji: odwzorowawczych, na krzywiznę Ziemi, średnią wysokość terenu, refrakcję,

6. Określanie parametrów różnorodnych błędów pomiarów, które mogą być zapisywane jako zestawy,

 

Rys 1. Tabela błędów pomiarów

 

6. Możliwość wyrównania pełnych danych tachimetrycznych (Hz, V i SD),

7. Wyrównanie wektorów GNSS pozyskanych metodami statycznymi lub RTK/RTN (dX, dY, dZ),

8. Łączne wyrównywanie różnych typów obserwacji (przewyższenia niwelacyjne, dane tachimetryczne, wektory GNSS, azymuty, kierunki, kąty, odległości),

9. Na nowo zaprojektowana funkcja tworzenia szkicu sieci po wyrównaniu wraz elipsami błędów, możliwością umieszczania wybranych rodzajów obserwacji na mapie C-GEO, a także eksportu rysunku do innych formatów, np. SHP, GML),

 

Rys. 2. Tabela wektorów GPS wraz z szkicem sieci

 

10. Integracja szkicu sieci z tabelami obserwacji – np. wybranie na rysunku odcinka wskazuje jego rekord w tabeli danych wyrównania,

11. Szczegółowe raporty zawierające wyniki obliczeń

Rys. 3. Fragment raportu z wynikami wyrównania osnowy

Proces wyrównania obserwacji geodezyjnych przeprowadzany jest na wybranej płaszczyźnie odwzorowania. W tym celu do wszystkich obserwacji w sposób automatyczny wprowadzane są niezbędne redukcje wynikające z wysokości nad poziomem elipsoidy odniesienia czy też z parametrów odwzorowania.

Istotne znaczenie ma sposób redukcji obserwacji satelitarnych, które przedstawiane są w postaci wektora przestrzennego w układzie geocentrycznym. W wyniku analiz zdecydowano, iż najlepszym rozwiązaniem będzie transformacja wektora [dX dY dZ] wraz z jego pełną macierzą wariancyjno-kowariancyjną na wektor 2D [dN dE] w wybranym odwzorowaniu kartograficznym z wykorzystaniem ścisłych zależności funkcyjnych i przewyższenie zredukowane w oparciu o opublikowany przez GUGiK model geoidy niwelacyjnej 2001.

Przeprowadzane badania testowe wykazały, iż różnice między przyjętym podejściem, a wyrównaniem przeprowadzonym w układzie geocentrycznym (np. w uznanym programie Move3) są z punktu widzenia praktycznego zaniedbywalne (poniżej 1mm). Metoda ta jest również wygodniejsza z punktu widzenia użytkownika, który nie musi dysponować danymi, które byłyby niezbędne dla potrzeb wyrównania w układzie geocentrycznym.

Planujemy dalszy rozwój nowego modułu, zgodnie z wymaganiami użytkowników i zmieniającymi się uwarunkowaniami technicznymi i prawnymi. Liczymy na to, że będzie istotnie ułatwiał wykonywanie opracowań geodezyjnych.

Autorem rozwiązań numerycznych zastosowanych w module jest Pan Rafał Kocierz - pracownik naukowy Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie, Katedra Geodezji Inżynieryjnej i Budownictwa.

 

Cena modułu to 800,00 zł netto (984,00 zł brutto z VAT 23%). Cena dla użytkowników C-GEO, którzy posiadają wcześniej zakupiony moduł wyrównania sieci poziomej i niwelacyjnej to 600,00 zł netto (738,00 zł brutto z VAT 23%).

Uwaga! Wymagana aktualizacja C-GEO 8.5.12.31 z dnia 31-12-2012 lub nowsza
Więcej na wiki m

Nowy cennik opłat za materiały do prac geodezyjnych już jest znany wszystkim. Wynika z niego między innymi to, że koszt materiałów z baz danych w postaci elektronicznej (np. SWDE) jest wielokrotnie niższy niż koszt klasycznych wypisów z rejestrów.

Dlatego, widzimy teraz sens oferowania modułu, który opracowaliśmy w czerwcu 2014. Jest to moduł Importu SWDE, który umożliwia:

  • Import pliku SWDE na mapę w C-GEO (sama ta funkcja jest też dostępna przez menu GIS w C-GEO, ale umożliwia import jedynie części geometrycznej z prostymi atrybutami),
  • Podgląd danych przedmiotowych działek, użytków, budynków, punktów granicznych (geometria na mapie, tabele z danymi) i podmiotowych (właściciele i władający z adresami),
  • Wygenerowanie wypisów z rejestru gruntów (wymaga uwierzytelnienia),
  • Wyszukiwanie osoby występującej w ewidencji z pokazaniem do jakich działek jest przypisana.
  • Wyszukiwanie dokumentów (np. ksiąg wieczystych),
  • Wyszukiwanie działek po numerze jednostki rejestrowej,
  • Kopiowanie danych opisowych do schowka z wykorzystaniem schematów kształtu dokumentu w celu wykorzystania w tworzeniu np. dokumentu w edytorach tekstu
  • Adresowanie pojedynczych kopert, zwrotek a także korespondencja seryjna (np. pisma - Zawiadomienia) dla list odbiorców
  • i wiele innych

  Więcej na wiki m

  Przekazywanie do Ośrodka Dokumentacji dokumentacji z pomiaru wykonywanego techniką satelitarną w trybie RTK lub RTN, wymaga sporządzenia dziennika pomiarowego, tak jak w przypadku obserwacji klasycznych. Dystrybutorzy sprzętu geodezyjnego starają się do każdego sprzedawanego odbiornika dostarczać oprogramowanie umożliwiające generowanie niezbędnych raportów. Wadą programów tego typu jest to, że nie umożliwiają wygodnej edycji pomiarów, dodatkowych przeliczeń, czy też nie są zintegrowane z popularnymi programami geodezyjnymi. 
    Z tych powodów zdecydowaliśmy na dodanie nowego modułu do programu C-Geo. Opracowany przez nas moduł Dziennik pomiarów RTK/RTN eliminuje wszystkie wymienione niedogodności i mamy nadzieję, że będzie znacząco ułatwiał Państwu przetworzenie pomiarów, a także skompletowanie niezbędnej dokumentacji.

Moduł umożliwia wygenerowanie rysunku przekrojów na podstawie danych liczbowych.

Dane można wprowadzać z klawiatury; wkleić zaznaczone punkty z tabeli współrzędnych;lub zaimportować z pliku tekstowego.Ponadto można przenosić już wprowadzone punkty między różnymi warstwami jednego zadania przekrojów lub między zadaniami przekrojów, do tego celu służy opcja Kopiuj/Wklej dostępna pod prawym klawiszem myszki podczas edycji przekrojów.Na jednym rysunku może być umieszczone maksymalnie 15 przekrojów-warstw. Dane do poszczególnych przekrojów wprowadza się w kolejnych fiszkach zatytułowanych I - XV. W zależności od ustawienia przycisków wprowadza się współrzędne X, Y, H lub odległości i wysokości. W tym drugim przypadku należy określić czy wprowadzane będą odległości sąsiednie (między kolejnymi punktami na przekroju) czy odległości skumulowane (narastające od pierwszego punktu).

Możliwość ustawienia jednostek, w jakich wprowadzane i obliczane są odległości, wysokości, spadki.

Określenie jakiego rodzaju odległości między punktami są wprowadzane do przekroju: sąsiednie, skumulowane (narastająco od pierwszego punktu) czy od hektometrów (narastająco od każdego hektometru).

Ustalenie się wysokości liter opisu w tabelce pod przekrojem, tytułu przekroju. Możliwość edycji dodatkowych kolumn mają być edytowalne

Włączenie druku siatki milimetrowej nałożonej na przekrój, automatyczne generowanie formulaza druku przekroju. Można także wyłączyć niektóre warstwy kolumny danych z edycji.

Obliczenia - obliczenie powierzchni zawartej nad drugim a pod pierwszym przekrojem (wykop) i nad pierwszym a pod drugim przekrojem (nasyp)przekrój I przekrój II

Przyrosty - przesunięcie przekroju o zadaną wartość wysokości lub odległości. Przesunięcie może dotyczyć dowolnej warstwy przekroju.

Zakładka „Objętości” umożliwia wyliczenie objętości między wybranymi warstwami przekrojów poprzecznych na zadanym odcinku.

 Więcej na wiki m